voorpret

De voorpret is begonnen. Naast dat voorpret gewoon erg leuk is maakt het ook dat de laatste werkweek voor de vakantie wat sneller en prettiger voorbij gaat. Nog 3 nachtjes slapen en we vertrekken naar Kirchberg. Na jarenlang les gegeven te hebben ga ik voor het eerst weer echt als toerist op skivakantie. Ik kan niet wachten.
Afgelopen weekend heb ik onze ski's nog even in de wax gezet. Morgen duik ik in de doos met mutsen en handschoenen en kijk ik of mijn 'schuheitzung' het nog doet. Ook beul ik me deze week nog even af in de sportschool om de kerst-stramheid er uit te bewegen. Want volgende week moeten we aan de bak.
Al jaren wil ik graag eens de Hahnenkamm skiën in de Kitzbuhler Alpen. Sinds 1931 worden daar skiwedstrijden gehouden. De skiërs storten zich met enorme snelheden zo'n 1700 meter het diepe in. Mijn doel is om deze Hahnenkamm aan het einde van de skiweek in een keer uit te skiën, zonder stop. Waarschijnlijk kom ik met doorgebrande bovenbenen beneden aan maar gelukkig is er, volgens de verslaggever Hans Knauss op het vlakke stuk ' a bisschl zeit' om van het uitzicht te genieten.


filmpje van Hans Knauss op de Hahnenkamm

een goed begin

De eerste dag van het nieuwe jaar. Uitgebreid ontbeten met logerende familie, lekker nagetafeld en iedereen uitgezwaaid. Ondanks het brakke gevoel en de moeheid zijn P en ik toch even de hei op gegaan. Wat is het toch heerlijk om die frisse lucht op te snuiven zodat de watten in je hoofd langzaam verdwijnen. De knieën, ruggen en voeten hielden het goed en toen de zon ook nog even doorkwam leek me dat een goede belofte voor het komende jaar. 

wensen voor het nieuwe jaar

Van alle sportieve plannen en voornemens is dit najaar maar weinig gekomen. Met blessures kom je niet ver als het om spectaculaire outdoor dingen gaat. P kampte met een tegenvallend herstel na een ogenschijnlijk simpele knie operatie en mijn voet wilde maar niet helen. We zijn samen aan de slag gegaan bij dezelfde fysio, wel zo gezellig. Maar dan ben je dus niet veel buiten... En om nou te gaan schrijven als Binnenbok leek me niet erg interessant.
De afgelopen weken hebben we ons beperkt tot rondjes van ongeveer 20 minuten wandelen op de Holterberg, in weer of geen weer. De eerste keer kwam P strompelend en groen van de pijn terug bij de auto. Inmiddels lukt het hem om het rondje pijnloos te lopen en redelijk opgewekt bij de auto te komen. Mijn hak laat op willekeurige momenten weten dat de genezing nog niet geheel af is; ik loop de rondjes mee en bepaal achteraf of het mee of tegen viel.
Hopelijk kunnen we deze periode snel afsluiten en beginnen aan een gezond en sportief nieuw jaar. Voornemens en plannen zijn er genoeg: een weekje skiën, langere routes klimmen, P wil graag een gletsjer tocht maken, een vervolg cursus adventure klimmen, de 1/8e triatlon van Holten (als ik word ingeloot) en we willen er veel op uit om prachtige kampeer plekjes vinden.
Genoeg te doen dus, genoeg te wensen ook.

Op een geweldig, sportief en avontuurlijk 2013!

kijkje in de berg

Hoewel ik mezelf beloofd had nooit meer aan speleologie te doen ben ik toch weer in een berg beland. Dit keer nog dieper en verder de berg in. Ik werd in een stofjas gehesen en kreeg een flinke helm op mijn hoofd om vervolgens plaats te nemen in een ieniemienie wagonnetje van een enorm lange trein. De bestuurder deed met flink veel lawaai de tralies dicht en op slot. Ik kon geen kant meer op. Ook in het wagonnetje kon ik geen kant meer op; ik zat schouder aan schouder met mijn buurman en onze knieën waren vervlochten met de knieën van onze twee overburen. Adem in, adem uit dacht ik heel hard en heel sereen in mijzelf. Kalm blijven!
Piepend en stotend kwam het treintje in beweging en voer ons met een flinke snelheid de berg in, dieper en dieper, zo'n anderhalve kilometer. Een oude mijn. Door me heel hard te concentreren en de herrie en krapte van de tunnel uit te zetten lukte het me om af en toe te lachen naar mijn mede passagiers.
Toen eenmaal de tralies werden verwijderd en ik uit mocht stappen probeerde ik de schoonheid van de omgeving te zien. En die was er wel degelijk. De weg gehakte of geblazen rotsen lieten een mooi patroon in de rotswanden zien. De stilte en de rust was bijzonder aangenaam; de temperatuur constant, geen schommelingen.
Het is erg interessant om eens een mijn van binnen te zien en er het een en ander over te horen. Hoeveel mensen er werkten en in wat voor lange diensten. Hoe lang men over een stukje tunnel deed toen er nog geen machines waren en er nog niet gesprongen werd. Ik moest vooral aan al die mannen denken die daar dag en nacht aan het werk waren, hoe eng en claustrofobisch dat geweest moet zijn. Daar binnen gaat het leven buiten totaal aan je voorbij, geen besef van tijd of klimaat.
Nog een keer moest ik me focussen op iets fijns en mijn adem inhouden; ik moest weer in de trein om de mijn uit te komen. Alsof je met z'n allen afgevoerd wordt, er is geen ontkomen aan, iedereen moet die ieniemienie trein in en de tralies worden resoluut afgesloten!

lucht onder de voeten

Vorig jaar hebben de jongens leren abseilen, helemaal alleen langs de rots naar beneden. Ik bovenaan de rots om ze in te hangen, in een achtje en een prusik, en P beneden om ze te helpen met uitbinden. We kozen rotsen waarbij we ze de hele weg naar beneden konden zien en zij ons konden horen. Dat ging geweldig goed.
In de zomervakantie die er op volgde kwamen we bij een enorme rots met geweldige overhang: de perfecte abseil plek. Om de route te verkennen zou P als eerste gaan, dan wisten we wat we de jongens mee moesten geven aan tips. Ter hoogte van de overhang kwam P vast te zitten; prusik in de acht. Daar hing hij, in de brandende zon, bungelend onder een rots. Na veel wrikken en optrekken, met behulp van een hulp touwtje dat hij omhoog had gehesen, was hij na een half uur los en kon verder naar beneden komen. Door de schrik werd op dat moment besloten dat de kinderen hier niet mochten abseilen, eigenlijk vooral omdat onze kennis van (jezelf) redden nog niet genoeg was.
Afgelopen zomer zijn we in de herhaling gegaan: zelfde rots, zelfde overhang. Gesterkt door onze kennis en inmiddels meer ervaring mochten de kinderen naar beneden. Stapje voor stapje en zenuwachtig over het randje balancerend kwamen ze naar beneden, de eerste keer was het echt spannend. Maar na drie keer kwamen ze als volleerde berggeiten naar beneden suizen en genoten ze van de lucht onder hun voeten.

examen adventure klimmen

thuis oefenen

Nadat ik was bijgekomen van het eerste cursusweekend avontuurlijk klimmen en vooral vallen besloot ik toch door te gaan voor mijn examen; mede dankzij het perfecte oefenweekend in Yvoir. Hoewel mijn enkel nog niet genezen was, was het mijn eer te na het tweede cursusweekend over te slaan. Het idee dat P dan wel zijn papiertje zou hebben en ik niet stak toch een beetje.
Eind september was het dan zo ver; op weg naar de Ith in Duitsland. Het was redelijk droog geweest de week ervoor dus dat was gunstig omdat rotsen na veel regen losser kunnen zitten dan na een droge periode. De twee ochtenden werden besteed aan theorie en de middagen aan zelf klimmen en/of examen. Het klimmen leek bij mij nergens naar, ik werd weer zo bang dat ik zelfs een route af heb moeten breken. Wat op zich dan weer een goede oefening is want je moet laten zien dat je dat ook onder de knie hebt.

Gelukkig was er vanuit de examinatoren veel begrip voor deze angst. Ze hadden allemaal het rapport gelezen over mijn val in juli en drukten me op het hart de angst serieus te nemen en vooral tijd te geven. De meeste bergsporters kennen ongevallen en het duurt nou eenmaal een tijdje voor die uit je systeem zijn. Dat was een opsteker, zeker uit de mond van zulke stoere mannen! Het examen begon die zondag middag veel later dan gepland en de juiste rots liet zich ook moeilijk vinden. Maar uiteindelijk konden we beginnen met klimmen, standplaatsen bouwen, elkaar redden etc. Bovenop de rots, in het zwakke herfstzonnetje en met uitzicht over de omgeving kregen mijn klimpartner en ik de verlossende handdruk: gefeliciteerd!


klimgebied Ith, luieklimmer.nl

oefenen in Yvoir

Voor de cursus adventure klimmen moesten we deze zomer vooral veel zelf oefenen. De basis is in het eerste cursusweekend uitgelegd en nu moesten we zelf aan de slag om daarna in een tweede cursusweekend wat bij te spijkeren en examen te doen.
Wij besloten naar Yvoir, België te gaan. Het bleek het meest perfecte klimweekend van het jaar te worden. Het was snoeiheet dus we begonnen vroeg om vervolgens tegen drieën oververhit en voldaan in de Maas te duiken.
Het gebied van Yvoir lijkt klein maar biedt volop mogelijkheden. Het is een aparte plek zo langs het spoor maar het uitzicht over de Maas en Yvoir is geweldig mooi. Daarbij zijn de rotsen perfect voor het oefenen van adventure klimmen. Er zijn talloze spleten, rissen, nissen en punten om je uit te leven met nuts en friends maar ook met bandschlinges: hoe creatiever hoe leuker. Overal op de rots lagen salamanders te zonnen en je moest oppassen niet in zo'n beestje te grijpen als je je hand in een gat stak. We hebben flink ons hart op kunnen halen wat klimmen en oefenen betreft. Het is geweldig leuk om de theorie echt in de praktijk toe te passen.
Het rare van adventure klimmen is ook dat het ergens minder eng lijkt dan gewoon voorklimmen. Bij voorklimmen kan het zijn dat de volgende haak ver weg zit. Dit kan bij adventure klimmen niet: je legt gewoon de volgende haak waar je 'm hebben wilt. Het enige lastige is dan als je geen plekje kunt vinden voor je zekerpunt en je toch verder moet klimmen. Maar toch, tussen de oren voelt het anders.



rotsen van Yvoir, luieklimmer.nl