hahnenkamm

En toen was het zo ver. We stonden bovenaan de Hahnenkamm.
Het eerste deel was meteen al afgesloten voor de gewone skiër. De voorbereidingen voor de Hahnenkammrennen een week later waren al in volle gang. Gelukkig lopen er meer pistes door elkaar en halverwege kwamen we weer bij het wedstrijdparcours uit. De hekken, om uit de bocht gevlogen wedstrijdskiërs op te vangen, waren voor een groot deel al opgebouwd. Hier mocht ik het parcours op. De piste medewerker raadde me aan het vooral nu te doen want de hekken zouden zo sluiten voor nieuwsgierigen. Dus daar stond ik ineens op een stuk piste waar een week later stoere mannen met 140 kilometer per uur overheen zouden stuiven. Het was bizar smal en de hekken stonden in drie rijen opgesteld. Ik had mezelf voorgenomen het parcours vaker te skiën en vooral in één keer te skiën. Die paar keer kon ik op mijn buik schrijven, voordat ik weer boven was zou het parcours al gesloten zijn en ik was te verwonderd om me heen aan het kijken om flink door te skiën. Waar de renners recht naar beneden zouden komen moest ik wel een aantal bochten maken. Sommige delen zijn echt steil, machtig mooi steil. En dan worden ze ook nog extra verhard met water en pistebullies aan staalkabels. Om de zoveel meter waren wel mensen aan het werk om alles klaar te maken voor de wedstrijd die pas over een week zou plaats vinden. Bij de finish werden de tribunes op de piste gebouwd maar helaas stond er niemand te juichen toen ik daar mijn Hahnenkamm afdaling beëindigde. 
Een week later op tv was er van de finishplaats niets meer te herkennen, zo veel mensen, zoveel tijdelijke gebouwtjes; het zag er allemaal anders uit. Maar een aantal delen van de piste herkende ik wel en mijn huisgenoten hebben meerdere keren moeten horen: daar heb ik ook geskied, daar heb ik ook geskied!!





 

toerist

Het doel was om me als een echte toerist bijna een week lang incognito over de pistes bewegen. Dat is gelukt!
Wat is het toch heerlijk om te skiën met de zekerheid dat er geen collega's kijken om je te beoordelen op je bochtjes en de hoek van je knie. Geweldig om niet achterstevoren half uit de lift te hangen om een collega in de gaten te houden als deze voor een groepje staat.
Zoals het hoort bij echte toeristen hebben we ons in de liftjes vergaapt aan het uitzicht en ons verwonderd over het gedrag van andere pistegebruikers. We hebben heerlijke tochten gemaakt zonder dat ik me, voor zover dat lukte, op hoefde te winden over mijn techniek en de perfecte schwung.
Het is best lastig om de werkmodus uit te zetten en gewoon te genieten. Ik hoor nog steeds de stem van mijn skischoolchef in mijn hoofd als ik ski: Nelli, tiefer in die Beine! Spritzig fahren! Du fährst wie meine Oma von achtzig!
Naast een paar dagen zon heeft het ook lekker veel gesneeuwd. Het is zo'n heerlijk gevoel om door de diepe sneeuw te glijden en de sneeuw te voelen opspatten tot voorbij je middel. En dat tussen pistes door waar niemand was, geen klasjes, geen gekke Hollanders; niemand!
Natuurlijk zijn we ook als echte toeristen van hut naar hut geskied voor warme chocomelk, kermknödel, goulashsuppe en apfelstrudel.

de perfecte dag

De laatste dag van onze toeristische skivakantie hebben we doorgebracht op mijn berg: de Kitzsteinhorn, Kaprun. Het was een dag van weerzien en heerlijk skiën. Op de piste hebben we Noes, oud collega en goede vriendin, getroffen. Toen we samen werkten waren we echte skimaatjes. Er zijn dagen met Noes die ik nooit zal vergeten zoals we toen door het bos, onder de skilift door, op de Maiskogel geskied hebben. Na het lesgeven zouden we één rondje doen. Dat werden er zeven en nog eentje omdat de liftman het grappig vond, wel een minuutje langer wilde blijven en ons na sluiting nog een keer omhoog liet gaan. Wat hebben we toen gehakt door de bugels en tussen de bomen door.
Nu troffen we elkaar dus op onze berg. De zon scheen, het was niet te koud en we hadden er zin in. Arme P die de hele dag al ons gekwaak heeft aan moeten horen. Wat was hij blij met de sleepliftjes waar hij ons galant voor liet om vervolgens met een wildvreemde heerlijk te zwijgen op de weg naar boven.
Het was bijna net als vroeger, zo samen skien, routes kiezen en vooral veel bijkletsen. Sommige dingen veranderen gelukkig niet. Hopelijk veranderen ze nooit! 

voorpret

De voorpret is begonnen. Naast dat voorpret gewoon erg leuk is maakt het ook dat de laatste werkweek voor de vakantie wat sneller en prettiger voorbij gaat. Nog 3 nachtjes slapen en we vertrekken naar Kirchberg. Na jarenlang les gegeven te hebben ga ik voor het eerst weer echt als toerist op skivakantie. Ik kan niet wachten.
Afgelopen weekend heb ik onze ski's nog even in de wax gezet. Morgen duik ik in de doos met mutsen en handschoenen en kijk ik of mijn 'schuheitzung' het nog doet. Ook beul ik me deze week nog even af in de sportschool om de kerst-stramheid er uit te bewegen. Want volgende week moeten we aan de bak.
Al jaren wil ik graag eens de Hahnenkamm skiën in de Kitzbuhler Alpen. Sinds 1931 worden daar skiwedstrijden gehouden. De skiërs storten zich met enorme snelheden zo'n 1700 meter het diepe in. Mijn doel is om deze Hahnenkamm aan het einde van de skiweek in een keer uit te skiën, zonder stop. Waarschijnlijk kom ik met doorgebrande bovenbenen beneden aan maar gelukkig is er, volgens de verslaggever Hans Knauss op het vlakke stuk ' a bisschl zeit' om van het uitzicht te genieten.


filmpje van Hans Knauss op de Hahnenkamm

een goed begin

De eerste dag van het nieuwe jaar. Uitgebreid ontbeten met logerende familie, lekker nagetafeld en iedereen uitgezwaaid. Ondanks het brakke gevoel en de moeheid zijn P en ik toch even de hei op gegaan. Wat is het toch heerlijk om die frisse lucht op te snuiven zodat de watten in je hoofd langzaam verdwijnen. De knieën, ruggen en voeten hielden het goed en toen de zon ook nog even doorkwam leek me dat een goede belofte voor het komende jaar. 

wensen voor het nieuwe jaar

Van alle sportieve plannen en voornemens is dit najaar maar weinig gekomen. Met blessures kom je niet ver als het om spectaculaire outdoor dingen gaat. P kampte met een tegenvallend herstel na een ogenschijnlijk simpele knie operatie en mijn voet wilde maar niet helen. We zijn samen aan de slag gegaan bij dezelfde fysio, wel zo gezellig. Maar dan ben je dus niet veel buiten... En om nou te gaan schrijven als Binnenbok leek me niet erg interessant.
De afgelopen weken hebben we ons beperkt tot rondjes van ongeveer 20 minuten wandelen op de Holterberg, in weer of geen weer. De eerste keer kwam P strompelend en groen van de pijn terug bij de auto. Inmiddels lukt het hem om het rondje pijnloos te lopen en redelijk opgewekt bij de auto te komen. Mijn hak laat op willekeurige momenten weten dat de genezing nog niet geheel af is; ik loop de rondjes mee en bepaal achteraf of het mee of tegen viel.
Hopelijk kunnen we deze periode snel afsluiten en beginnen aan een gezond en sportief nieuw jaar. Voornemens en plannen zijn er genoeg: een weekje skiën, langere routes klimmen, P wil graag een gletsjer tocht maken, een vervolg cursus adventure klimmen, de 1/8e triatlon van Holten (als ik word ingeloot) en we willen er veel op uit om prachtige kampeer plekjes vinden.
Genoeg te doen dus, genoeg te wensen ook.

Op een geweldig, sportief en avontuurlijk 2013!

kijkje in de berg

Hoewel ik mezelf beloofd had nooit meer aan speleologie te doen ben ik toch weer in een berg beland. Dit keer nog dieper en verder de berg in. Ik werd in een stofjas gehesen en kreeg een flinke helm op mijn hoofd om vervolgens plaats te nemen in een ieniemienie wagonnetje van een enorm lange trein. De bestuurder deed met flink veel lawaai de tralies dicht en op slot. Ik kon geen kant meer op. Ook in het wagonnetje kon ik geen kant meer op; ik zat schouder aan schouder met mijn buurman en onze knieën waren vervlochten met de knieën van onze twee overburen. Adem in, adem uit dacht ik heel hard en heel sereen in mijzelf. Kalm blijven!
Piepend en stotend kwam het treintje in beweging en voer ons met een flinke snelheid de berg in, dieper en dieper, zo'n anderhalve kilometer. Een oude mijn. Door me heel hard te concentreren en de herrie en krapte van de tunnel uit te zetten lukte het me om af en toe te lachen naar mijn mede passagiers.
Toen eenmaal de tralies werden verwijderd en ik uit mocht stappen probeerde ik de schoonheid van de omgeving te zien. En die was er wel degelijk. De weg gehakte of geblazen rotsen lieten een mooi patroon in de rotswanden zien. De stilte en de rust was bijzonder aangenaam; de temperatuur constant, geen schommelingen.
Het is erg interessant om eens een mijn van binnen te zien en er het een en ander over te horen. Hoeveel mensen er werkten en in wat voor lange diensten. Hoe lang men over een stukje tunnel deed toen er nog geen machines waren en er nog niet gesprongen werd. Ik moest vooral aan al die mannen denken die daar dag en nacht aan het werk waren, hoe eng en claustrofobisch dat geweest moet zijn. Daar binnen gaat het leven buiten totaal aan je voorbij, geen besef van tijd of klimaat.
Nog een keer moest ik me focussen op iets fijns en mijn adem inhouden; ik moest weer in de trein om de mijn uit te komen. Alsof je met z'n allen afgevoerd wordt, er is geen ontkomen aan, iedereen moet die ieniemienie trein in en de tralies worden resoluut afgesloten!