vakantiewensenlijst

De zomervakantie komt eraan. We proberen heel hard om niet af te tellen en te genieten van de dingen die nog komen gaan voor de vakantie. Toch zijn we wel bezig met een plan. Wat is er allemaal mogelijk in twee a drie weken, wat willen we en moeten we daar nu al iets mee doen? Het uitstippelen van een meerdaagse tocht bijvoorbeeld, of het zoeken naar klimgebiedjes en de bijbehorende topo's.
De jongens hebben, op verzoek, een lijstje gemaakt met dingen die ze graag willen doen op vakantie. En oh wonder, daar staan alleen maar leuke, haalbare dingen op! Er staat niets op wat P en ik niet leuk vinden of wat niet haalbaar is. Het is zelfs bijna een kopie van de heerlijke vakantie van vorig jaar. Zou je dan toch iets goed doen....?
Met z'n vieren hebben we de lijst afgemaakt en moesten we oppassen dat het niet steeds hilarischer en gedetailleerder werd. Maar de lijst is er. En ik verheug me nu al op de rest van de voorpret.

nuttig wandelen

Vroeger gingen wij op zondag altijd wandelen. Volgens mij doen hele volksstammen dat in Nederland. Kleine kinderen vinden dat leuk. Iets oudere kinderen gaan al lopen zeuren en tieners moeten met (enige) dwang naar buiten gewerkt worden. Ik geloof dat het bij mij niet anders is gegaan. Het kan ook zijn dat mijn ouders er geen moeite meer voor deden; ik ben de derde op rij en na de eerste twee hadden ze het wel opgegeven 'leuke' dingen te forceren.
Maar ik vond het wel leuk om in de bergen te wandelen. Dat vond ik als klein kind over smalle bergpaadjes aan de hand van papa maar zeker ook als puber. Hoe hoger, hoe leuker; hoe steiler de afgrond naast me des te beter ik het vond. Eeuwige sneeuw was ook een fascinatie.
Eigenlijk is dat nog steeds zo. Wandelen in Nederland vind ik niet altijd even nuttig. Deze stelling is natuurlijk compleet irreëel, maar zo voelt het nou eenmaal.
Dat wil echter niet zeggen dat ik in Nederland niet wandel. Ook ik ben zo iemand die kinderen op zondag mee naar buiten neemt; omdat het nou eenmaal gezond is en leuk kan zijn. En in het juiste gezelschap ook nog eens gezellig.
Maar ik wandel nog steeds het liefst in de bergen. Hoger en steiler spreken ook nog steeds tot de verbeelding. De voldoening na een dag ploeteren over een Alp is zoveel groter dan na een wandeling over de Hollandse hei. Maar ja, er zijn geen Hollandse Alpen en tot de volgende vakantie is het prima wandelen in Nederland, anders, maar toch ook prima.

niet voor prinsesjes

Dat klimmen leuk en misschien stoer is moge duidelijk zijn.
Gordel om, aan de wand hangen, plezier hebben en een beetje picknicken kan iedereen zich nog wel voorstellen. In de uitvoering zijn er wel een aantal dingen waar 'men' niet altijd bij stil staat.
Toiletbezoek. Derde dikke boom links of met je billen in de brandnetels, mits überhaupt aanwezig. Sommige klimgebiedjes in België hebben een ecoklo. Prima idee. Neus dicht, je ding doen en zo snel mogelijk weer naar buiten; meestal mijn broek nog omhoog sjorrend. Het voordeel hiervan is dat je niet overal in de bosjes witte stipjes papier ziet (waar ik een groot tegenstander van ben!).
Bij het klimmen kun je rekening houden met waar je je hand positioneert. Maar geloof me, als je niet heel erg in balans staat en je laatste zekerpunt is onder je dan ram je je hand daar neer waar maar kan. Dat je dan af en toe blind in een spleet grijpt hoort erbij en dat je ergens in had kunnen grijpen besef je later pas. In Frankrijk hing ik een keer voor een spleet waar een diepe zucht uit leek te komen. Ik schrok me wezenloos. In het, voor mij, meest gunstige geval had ik in een nest jonge vogeltjes gegrepen...
Klimfoto's zijn bijna altijd stoer, anders laat je ze ook niet zien.
Maar gelukkig zit er bij foto's geen geur. Klimschoenen staan niet bekend om de verfrissende odeur die ze afscheiden na het klimmen. Dan is er ook nog de zweetfactor. Ik weet niet of er qua geur en frisheid veel verschil zit in angst- of inspanningszweet, zo ver heb ik me er nog niet in verdiept. Met een beetje geluk is er een riviertje in de buurt van de klimrots maar meestal duurt het wel even voor je een douche kunt nemen; als er al een is op de camping/bivakplek.
Dus, tot zo ver de hygiënische beslommeringen van het klimmen; meer zeg ik er niet over. Rest mij niets anders om af te sluiten met de woorden die ik wel vaker heb gebruikt: wat is klimmen toch een fantastische bezigheid!!

lichtgewicht chocolademousse

Lichtgewicht maaltijden... Al enige tijd proberen we ze uit, soms omdat we echt lichtgewicht moeten soms omdat het gewoon leuk is. Al vaker hebben we de chocolademousse meegezeuld maar nog nooit was het er van gekomen deze ook echt te proberen. Temeer omdat je de boel goed moet opkloppen en op laten stijven. We hebben altijd maar één laplandmok mee en de mousse kan daarin niet stijven als we eten. Logistiek dingetje dus. Daarnaast rollen we ook vaak na de warme hap ons bed in en is er helemaal geen tijd of puf meer voor die mousse. Dit keer wilden we het toch echt uitproberen en kwamen we op het idee het klop- en stijfwerk in een stevig plastic zakje te doen. Het poeder en water gaat in de zak en in plaats van 3 minuten kloppen heeft P het geheel 3 minuten geschud. Daarna moet het minimaal een half uur opstijven op een zo koud mogelijke plaats. Op de grond dus maar. Het ziet er niet uit, zo'n plastic zakje met een donkerbruine substantie erin.
Na een half uur hebben we de bovenste helft van de zak gesneden zodat er een soort van bakje over zou blijven. Tot onze verbazing zag het er echt luchtig uit. Een gemiddelde chocolademousse uit de supermarkt is er niets bij. Deze mousse is niet te zoet, heerlijk luchtig en toch stevig en smaakvol. We hebben onze vingers erbij afgelikt; dat moest ook wel want uit zo'n zakje eten wordt een redelijke smeerboel. We concluderen dat deze mousse voor herhaling vatbaar is maar dat eten uit een mok toch handiger is.


chocolademousse van Globetrotter

de vijf minuten van P

P kent de Holterberg als zijn broekzak. Lange tijd zwierf hij iedere avond uren over de hei om lekker buiten te zijn, na te denken en aan zijn conditie te werken. In die periode heeft hij alle paden, sluiproutes en weggetjes wel gehad. Dat was voor mijn tijd.

Als we er nu samen op uit gaan is hij meestal, of beter gezegd altijd, degene die de route kiest. Ik vind het prima want ik zou continu op een kaart moeten kijken. Van te voren spreken we af hoe lang we ongeveer willen lopen en of we een rustige of pittige wandeling willen. De rustige wandelingen van een uur of anderhalf zijn geen probleem.
Als we voor een lange en pittige variant gaan zijn de eerste 3 uur ook geen probleem. Daarna komen we meestal op een punt waarop P vraagt: wil je de lange of de minder lange route terug? Afhankelijk van de staat van de benen kiezen we een optie. Maar die terugweg blijkt toch vaak anders dan P het in zijn hoofd heeft. De afslag die hij verwacht blijft uit, het pad leidt ergens anders heen, er staat ineens een bankje dat hij niet herkent of we komen een doorgaande weg tegen die er niet hoort te liggen. Op de nieuwe ijkpunten kan P zich meestal wel oriënteren, of hij doet heel goed alsof om mij gerust te stellen.

na de vijf minuutjes...

En dan komt onherroepelijk het moment waarop P zegt: 'vanaf nu is het nog maar 5 minuutjes'. Meestal lopen we dan nog wel een half uur of uur voordat we er echt zijn. Die vijf minuten kloppen zeker maar daarna komen er nog vijf en nog eens vijf en nog een keer vijf.
Laatst wilden we een stuk afsnijden zodat de laatste vijf minuten eerder zouden komen. We zwoegden door de kniehoge struiken, door bosbessen, over takken en bomen, door de bramen en hei op zoek naar een pad dat hier zeker ergens moest liggen. Op de vraag: 'gaat het nog?' was mijn antwoord: 'maakt 't uit?'. Ik heb als klein kind al geleerd dat het geen zin heeft om op een pol gras te gaan zitten en te zeggen dat je niet meer verder loopt.
Gelukkig P brengt ons altijd weer terug naar het beginpunt en na zijn opmerking over de vijf minuutjes houd ik me tegenwoordig wijselijk stil en denk: 'eerst zien, dan geloven'.

pinksterontbijt op de hei

Op pinkstermorgen zijn we tegen negenen de hei op gegaan. Het was nog redelijk koel maar boven de Holterberg hing de zinderende belofte van een hete dag. Als je de wereld nog zo stil verwacht valt het vrolijke zingen van de vogels nog meer op. Na een tijd flink doorstappen vonden we een mooi plekje voor het ontbijt. We hebben we ons kleedje uitgespreid en heerlijk ontbeten met sap, meloen, thee, versgebakken broodjes en een eitje. Het mooie uitzicht over de hei werd nog eens muzikaal onderstreept vanuit de struik naast ons waar talloze bezige bijen aan het zoemen waren. Het uitzicht achter de bank was een stuk minder mooi. Het is onvoorstelbaar hoeveel troep mensen achter laten; flesjes, papier, plastic, noem maar op. Na onze pitstop zijn we weer op pad gegaan. De zon werd heet en fel waardoor het bos een welkome afwisseling werd. Wandelingen als deze zijn voor ons de perfecte inspiratiebron voor nieuwe ondernemingen. Ook al lopen we te zweten, voelt de een een blaartje en gaan de benen al pijn doen, ondertussen plannen we van alles.
Van een bivaktocht met een leuk aantal kilometers voor het volgende weekend tot aan de invulling van de zomervakantie. Als we na uren zwerven over de hei en door het bos terug zijn hebben we heel wat nieuwe plannen op het programma staan.

koukleum

Ik ben een echte koukleum. Mensen geloven dat niet want ik ben jarenlang skilerares geweest en hoe kun je nou een koukleum zijn als je de hele dag in de sneeuw staat? De extreem koude dagen op de berg vond ik ook niet leuk. Er was eens zo'n koude week dat ik na iedere les van de berg rolde en anderhalf uur in een heet bad probeerde weer mens te worden. Behalve mijn leerlingen heeft niemand mij die week gezien. Of omdat ik eruit zag als een Michelin mannetje met zes mutsen op of omdat ik de rest van de dag niet meer op straat kwam omdat ik in bad lag of op de kachel zat. Voor de rest paste die baan prima bij mij, qua temperaturen dan. Want zodra je je kunt kleden op de temperatuur vind ik alles best. Dus als je weet dat het koud wordt dan kun je daar rekening mee houden. Idem dito met hitte. Wat dat betreft zijn de Oostenrijkse winters perfect en viel mijn koukleumerigheid niet zo op.
Sinds P in mijn leven is kampeer ik weer veel. En dan niet alleen in de zomer bij nachttemperaturen van plus twintig maar ook in het voor- en najaar. Wakker worden in een tent die strak staat van bevroren condens komt dus voor. Onze ambities gaan nog verder richting winter kamperen maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. We hebben afgelopen winter wel een nachtje buiten doorgebracht maar toen konden we niet echt van winterweer en wintersfeer spreken.
Voor mij hoorden koude nachten bij kamperen, zeker in de bergen tijdens trektochten op hoogte. Ik heb me daar al heel lang geleden bij neergelegd. P niet. P heeft de taak op zich genomen om mij warm te krijgen 's nachts. Nee, niet op die manier want dat is te krap in een mummie slaapzak en dan krijg je er toch koude billen van. Maar wel op de manier van het materiaal: dat hij de beste uitrusting voor me wil. Dat is natuurlijk ook heel romantisch. Inmiddels is mijn gehele slaapuitrusting vervangen. Mijn praktische spartaanse Karriematje van 25 jaar oud is ingewisseld voor een, in mijn ogen, super-de-luxe Exped downmat. Het lijkt wel of die mat warmte afgeeft! En voor mijn gekoesterde slaapzak (die op papier echt warm zou zijn) is een Marmot mummie in de plaats gekomen. Het gewicht van mijn uitrusting is hierdoor wel toegenomen maar dat kan ik weer compenseren met het gewicht dat ik uitspaar aan wollen ondergoed, dikke vesten en een fleece deken. En ondertussen heb ik het dus warm 's nachts. Voor het eerst sinds ik mij kan heugen heb ik mijn slaapsokken uitgedaan en de slaapzak een stuk open geritst omdat het zo gruwelijk heet was daarbinnen.
Met alle dank aan mijn lief P natuurlijk!

En dan nu maar even ongegeneerd reclame maken:
Exped downmat
Marmot Teton slaapzak  (maar dan in een andere kleur)